augustus 2025: les 03

In augustus leerden we iets wat we in het begin totaal onderschat hadden. De meeste plekken in een stad worden gemaakt vóór mensen, niet dóór mensen. Er wordt gepland, getekend, gecommuniceerd. En dan: klaar, gebruik maar.

Wij probeerden het omgekeerd.

Het idee kwam van Hans: geef de buren elk een vierkante meter. Op de oude parking schilderden we een raster van honderd vakken. Buurtbewoners kregen een voucher in de bus om er eentje te claimen. Eén regel: je moest er iets mee doen. Wat, dat mocht je zelf beslissen.

We hadden geen idee wat daaruit zou komen.

Wat we kregen, overtrof alles. Eric en Guanita van Co-vitro plaatsten twee glas-in-loodzuilen op hun meter. Irene onthardde met de hand en plantte een mini-bloemenweide. Laurent bouwde iets ruws en poëtisch met boomstammen. Sofie zette een boekenhuisje neer, Mia een zen-vijvertje met papieren bootjes. En #vraaghetdeburen — dezelfde mensen die maanden eerder nog affiches tegen de site aan hun ramen hingen — legde twintig meters samen voor een petanquebaan.

En dan is er Erna. Die komt nog steeds, elke week, met een weckpot vol peuken die ze in de buurt heeft opgeraapt. Geen installatie, geen kunstwerk. Gewoon zorg.

Plots ging het niet meer over tijdelijke invulling. Het ging over eigenaarschap. Niet het juridische soort — het gevoel dat een plek ook een beetje van jou is.

We denken vaak dat betrokkenheid ontstaat nadat iets af is. Dat je eerst moet bouwen, en dan mensen moet overtuigen. Bij ons ging het net omgekeerd. We gaven mensen een vierkante meter. En kijken sindsdien wat er allemaal gebeurt.